81 Samodzielna Brygada Powietrznodesantowa

81 Brygada areomobilna powstała w październiku 2014 roku, w dużej mierze w celu przejęcia i utrzymania obrony donieckiego lotniska.

W końcowej, najtragiczniejszej fazie walk, w styczniu 2015 roku, współtworzyli trzon obrony donieckiego lotniska.

Brygada tworzyła się w najbardziej dramatycznym momencie obrony, kiedy terminale zawalały się na głowy obrońców. Obrońców lotniska cyborgami nazwali sami separatyści z tzw. Noworosji. W tamtym czasie komunikowali się przez otwarte kanały radiowe, a radio-razwiedka przechwytywała rozmowy typu: – „Ja, kurwa, nie wiem, kto broni tego lotniska. Nie wiem, kto tam siedzi, ale to nie ludzie — to cyborgi”

A Julia Lobach nie widzi w nich cyborgów. Widzi ludzi. Wie jaki noszą rozmiar buta, jaki koszulki. Kiedy mają urodziny, co lubią jeść i o czym wstydzą się mówić. Przekazuje im laurki i rysunki od ich dzieci i ciasta upieczone przez ich matki, albo pozdrowienia od ojców. Czasem żonom informacje, że ich mężowie dobrze trzymają się psychicznie, a czasem wdowom ostatnie zdjęcie żywego męża i informacje o tym jak zginął. ➖➖➖➖➖➖Byliśmy z nimi, gdy przez 80 dni bronili miast Rubieżnego i Siewierodoniecka.Tam pierwszy raz widziałem wybuchy ostrzału rakietowego. Pamiętam jak na filmiku Rusłan wyklinał kadyrowców biegających po placu pod fabryką, której bronili nasi chłopcy. Tam jeden kadyrowiec wyciął s@rc@ żyjącego jeszcze żołnierza i je zjadł. Tam nasz przyjaciel popełzł w nocy na stronę wroga tylko z nożem i pistoletem i w ciszy odesłał do piekła dziewięciu kadyrowców. Wtedy dostawaliśmy pierwsze filmiki z ostrzałów fosforowych – najpiękniejszej wizualnie rzeczy jaką można zobaczyć w nocy i rzeczy, przez którą ludzie, nie wytrzymując psychicznie, odchodzili z pracy w kostnicach. ➖➖➖➖➖➖ Jeździliśmy do nich do Siewierska, gdzie ze swojego KSP prowadzili nas przez dwa podwórka pięciopiętrowych blokowisk i pokazywali rosyjskie pozycje. Było zimno. Tam Julia opatulała swoim szalem komendanta, którego wszyscy się bali, a on, Sasza, zawinięty w ten szal stał dumnie jak turecki basza i ewidentnie był szczęśliwy w skutek tego aktu troski. ➖➖➖➖➖➖Byliśmy z nimi, gdy przez miesiące trzymali pozycje w zrujnowanej fabryce żelatyny oraz na terenie kredowej kopalni w Biełohoriwce.Płakaliśmy wtedy, gdy tak wielu naszych chłopców ginęło. Anton, Oleksandr, Walentyn, Igor, Anatolij, Jewgienij, Wasyl, Maksym, Witalij i inni. Tam wróg rzucał do walki elitarne jednostki rosyjskiego desantu i grupy Wagnera.Byliśmy z nimi, gdy zawieszali ukraińskie flagi na dachach odbitej Biłohoriwki. Swoimi sukcesami budzili w nas nadzieję. ➖➖➖➖➖➖Byliśmy z nimi, gdy odbili Swiatohirsk. Byliśmy z nimi, gdy odbili Łyman. Cieszyliśmy się jakby nam kto w kieszeń narobił.➖➖➖➖➖➖Jeździliśmy do nich drogami naszpikowanymi gradami i moździerzami jak jeż kolcami. Zaprosili nas do właśnie odbitej Doliny, gdy dopiero zaczynali znosić na stosy porozkładane miny przeciwczołgowe i nie przejmowali się walającymi się wszędzie niewybuchami. ➖➖➖➖➖➖Opowiadali nam jak płonęli, jak przebijały ich odłamki, jak nie wierzyli że przeżyją, jak tracili swoich przyjaciół, jak w jakimś oderwaniu od rzeczywistości wykonywali swoje prace, gdy wszystko wokoło wybuchało. ➖➖➖➖➖➖Jesteśmy z nimi, teraz gdy walczą o sieriebriańskie lasy, w rejonach Siewierska, czy na północnej flance dawnego frontu bachmuckiego, i śmiejemy się razem z nimi, gdy mówią wymyślony przez siebie wierszyk:Sieribriański lies, Lies czudies, wszoł z rukami, wyszoł bez.