Nie wierzymy na słowo

Prośby o pomoc przychodzą codziennie. Większości z nich nie realizujemy – nie dlatego, że nie chcemy, tylko dlatego, że nie udało się ich potwierdzić. To jest najnudniejsza część naszej pracy i jednocześnie ta, która decyduje, czy Wasze pieniądze mają sens.

Krok pierwszy

Zgłoszenie musi mieć twarz

Nie przyjmujemy próśb z internetu ani od pośredników, których nie znamy. Potrzeba przychodzi od konkretnego dowódcy, z konkretnego pododdziału, który potrafi powiedzieć, gdzie stoi i po co mu to.

Potem dzwonimy do dwóch innych jednostek z tego samego odcinka i pytamy, czy sytuacja wygląda tak, jak nam ją opisano.

Krok drugi

Ktoś na miejscu za nich ręczy

Nie budujemy tej wiedzy z Polski. Współpracujemy z ukraińskimi organizacjami i wolontariuszami, którzy znają lokalne realia i mają kontakt ze służbami – to oni potwierdzają nam, że oddział istnieje, działa tam, gdzie deklaruje, i że sprzęt nie wyjedzie w bok.

Jeśli nikt zaufany nie potwierdzi zgłoszenia, nie ruszamy. Nawet jeśli brzmi przekonująco.

Krok trzeci

Wydajemy z ręki do ręki

Po kilku złych doświadczeniach ze sztabami przestaliśmy oddawać sprzęt komukolwiek poza końcowym odbiorcą. Dowozimy tam, gdzie żaden cywil już nie wjedzie – często przeładowując dostawę na opancerzone samochody żołnierzy i jadąc z nimi dalej.

Nie przekazujemy gotówki. Przekazujemy rzeczy, które sami kupiliśmy i na które mamy faktury.

Krok czwarty

Wracamy i sprawdzamy

Protokół odbioru to nie koniec. Przy kolejnych wyjazdach pytamy, czy sprzęt działa, czy jest używany do tego, do czego był kupiony, i co się zużyło. Te odpowiedzi trafiają do archiwum przekazań.

Jeżeli coś się nie zgadza, ten odbiorca nie dostaje od nas nic więcej. Zdarzyło się.

Czego nie robimy